داستان زندگی دیما
\r\n\r\n\r\n\r\n
وقتی بازی میکردم نمیدونستم معنی رنج بردن چیه؟!
\r\n\r\nوقتی بچه هایی رو در تلویزیون می دیدم که گریه می کردند از پدر می پرسیدم: «چرا گریه می کنند؟»
\r\n\r\nفکر میکردم شاید اسباب بازی ندارند یا دلشون کیک و شیرینی میخواد.
\r\n\r\nپدرم جواب میداد که نه عزیزم، این کودکان از ظلم و ستم و مصیبت رنج می برند. و من معنی این مفاهیم رو درک نمی کردم و سکوت کردم تا شاید روزی جواب این سوال را پیدا کنم.
\r\n\r\nمن در محله راقی در غرب شهر غزه زندگی میکنم.
\r\n\r\nدر جنگ غزه در سال 2014، بعد از حمله به محله شجاعیه، خونه ی پدربزرگم (جد مادری ام) در اثر بمبارون خراب شد؛ پدرم ازشون خواست که بیان پیش ما زندگی کنند.
\r\n\r\nمن خیلی خوشحال بودم، چون با بچه های خاله ها و داییم بازی میکردم و پدر بزرگ و مادر بزرگم کنار ما بودند. همه شون اومدن خونه ما.
\r\n\r\nبعد از چند وقت همه اهالی شرق غزه مجبور به ترک خونه هاشون شدند، و عمو و عمه هام هم به خونه مون پناه آوردند.
\r\n\r\nحالا دیگه 25 نفر شده بودیم که در یک اتاق کوچیک با هم زندگی میکردیم. به دلیل کمی جا شب ها نمیتونستیم به راحتی بخوابیم. برق نداشتیم و اخبار رو از یه رادیوی کوچیک دنبال میکردیم. با این همه من خیلی خوشحال بودم.
\r\n\r\n\r\n\r\n
ماه رمضان بود و روزها روزه می گرفتیم و شب ها تا سحر بیدار بودیم و باهم بازی می کردیم.
\r\n\r\nصبح یکی از این روزها، پدربزرگم به پدر گفت:«اینجا خیلی شلوغ شده و من و خانواده به جای دیگه ای میریم».
\r\n\r\nولی پدرم اصرار می کرد که پیش ما بمونن و با اینکه خیلی اتاق شلوغ هست ولی همه پیش هم هستیم.
\r\n\r\nپدربزرگم مصرر بود بر رفتن و با مادربزرگ و خاله و بچه هاشون به یک آپارتمان اجاره ای در کنار ساحل نزدیک دریا رفتند. به این امید که جنگ تمام میشه و به خونه هاشون برمیگردن.
\r\n\r\nگریه کردم....
\r\n\r\nاما مادرم به من قول دادکه وقتی عید بشه دوباره اونها رو می بینیم. چرا که فقط 3 روز تا عید فطر باقی مونده بود و من بی صبرانه انتظار میکشیدم.
\r\n\r\nبالاخره عید رسید، لباسای عید رو پوشیدیم و با مادر و خواهرم به خونه پدربزرگ رفتیم.
\r\n\r\nجلوی خانه اش پدربزرگم بزرگی بود که ازش خواستیم که ما رو اونجا ببره.
\r\n\r\nمن و پدر بزرگ و پسر خاله ام روی تاب نشستیم تا با هم کمی بازی کنیم.
\r\n\r\nو ناگهان...
\r\n\r\nدنیا عوض شد.
\r\n\r\nبه جز صدای انفجار نمی شنیدیم و قبل از اینکه متوجه بشیم چه اتفاقی افتاده خون ها این طرف و آن طرف پاشیده می شدند.
\r\n\r\nصدای فریاد اینجا و آنجا بود.
\r\n\r\nچشم باز کردم، خودم را روی تخت بیمارستان در بخش مراقبت های ویژه دیدم و اطرافم را تعداد زیادی از دکترها و وسائل مختلف گرفته بودند.
\r\n\r\nپدرم کنارم بود. در حالی که به سختی نفس می کشیدم ازش پرسیدم:« من کجا هستم؟ پدر بزرگ کجاست؟ چی شده؟»
\r\n\r\n\r\n\r\n
پاسخم را در حالی که اشک روی گونه اش بود داد:« دشمن محل بازی شما را بمباران موشکی کرد و پدر بزرگ و پسر خاله ات شهید شدند.
\r\n\r\nاشکهام رو پاک کردم.
\r\n\r\nپدربزرگ مهربون و پسرخاله م رو از دست داده بودم؛
\r\n\r\nخواستم از جا بلند شم، ولی نتونستم.
\r\n\r\n\r\n\r\n
پرسیدم:
\r\n\r\n« پدر!چه اتفاقی برای من افتاده؟ »
\r\n\r\n\r\n\r\n
پزشک اومد و با مهربانی به من گفت:«دیما، دستم رو بگیر».
\r\n\r\nسعی کردم ولی نتوانستم.
\r\n\r\nبعد از مدتی فهمیدم که سرم آسیب دیده و گلوله ای در سرم است. نمیتوانم سمت راست بدنم را حرکت بدم. مرا برای برای انجام پنج عمل جراحی به کرانه ی باختری بردند. مادربزرگم همراهم بود. چندین ماه در بیمارستان بودم و تحت درمان فیزیوتراپی فشرده. بعد از همه ی این تلاش ها برای راه رفتن با مشکل مواجه شدم و نامم شد معلول...
\r\n\r\n\r\n\r\n
اینجا بود که معنی درد و رنج را فهیمدم. با تمام وجودم لمس کردم درد و رنج فقط این نیست که اسباب بازی یا غذا نداشته باشی. فهمیدم که ظلم، درد و رنج داره...
\r\n\r\nتلاش کردم برای خودم راه جدیدی باز کنم. از جایی شروع کردم که ازش بازمانده بودم. با کمک پدرم و خانواده ام شروع به برداشتن گام های دیگر کردم. از وسط ترم اول به مدرسه بازگشتم ودرس خوندم و بسیار تلاش کردم تا بتونم زندگی ام را عوض کنم...
\r\n\r\nاحساس میکنم که به اندازه ی سی سال بزرگ شده ام درحالی که بیش از ده سال سن نداشتم.
\r\n\r\nموشکای لعنتی اسراییل، فقط منو معلول نکرد،
\r\n\r\nخیلی از دوستا و خانواده م رو کشت،
\r\n\r\nخونه مون رو خراب کرد...
\r\n\r\nمحل بازیمون رو خراب کرد..
\r\n\r\n\r\n\r\n
حالا من میخوابم در حالی که غمگین هستم...
\r\n\r\nیقین دارم نمیتونم کاری کنم مگه اینکه درس بخونم؛
\r\n\r\nو به خودم ثابت کنم که من قوی هستم.
\r\n\r\nپدرم به من آموخت که حتی اگر شکست بخورم و لذت پیروزی را از دست بدهم، لبخند بزنم.
\r\n\r\n\r\n\r\n
من دیما ماهر بشیر هستم، دانش آموز ممتاز کلاس چهارم
","content_source":"","content_url":"","content_columns":"0","content_date_start":"2016-11-29 19:38:38","content_date_finish":"2016-11-29 19:38:38","content_date_register":"2016-11-29 19:51:55","content_date_last_edit":"2017-08-15 14:49:06","content_show_img":"1","content_show_details":"0","content_show_related_img":"0","content_show_slider":"1","content_show_title_slider":"1","content_comment":"1","content_score":"0","content_recorded":"0","content_confirmed":"0","content_status":"1","content_kind":"0","tag_id":"23017","tag_word":"غزه,فلسطین,طرح تبسم,داستان کودکان","tag_service":"0","tag_total":"37","tag_soundex":"G800","attach_token":4061340536,"attach_date_register":"2016-11-29 19:51:22","attach_id":16911,"attach_file_ext":"jpg","attach_file_header":"image/jpeg","attach_img_type":"2","attach_img_width":"422","attach_img_height":"600","attach_file_media":"1","attach_show_watermark":"1","score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"visit_count":"1846","visit_date_last":"2026-05-27 07:31:00","attach_title":"دیما ماهر بشیر","node_title":"فلسطین","ot_node_left_right":"[{\"node_id\":810, \"left\":123, \"right\":124}]","node_number":"4","allowable_node":"4","img_src":"./cache/4/attach/201611/16911_4061340536_422_600.jpg"}]]